Bardzo ważnym działaniem UE jest próba zintegrowania polityki klimatycznej i energetycznej przez wdrożenie Pakietu energetyczno-klimatycznego. Dowiedz się więcej czym jest pakiet i na jakim etapie są obecnie prace.Cele Pakietu są potocznie zwane „3 razy 20 na 2020” i zostały przyjęte podczas spotkania Rady Europy w marcu 2007 roku i dotyczą:

  • zwiększenia do 2020 roku efektywności energetycznej o 20% w stosunku do „scenariusza BAU”[1];
  • zwiększenia do roku 2020 udziału energii ze źródeł odnawialnych do 20% całkowitego zużycia energii finalnej w UE;
  • zmniejszenia do 2020 roku emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 20%, w porównaniu do 1990 roku, z możliwością wzrostu tej wielkości nawet do 30%, pod warunkiem, że inne kraje rozwinięte zobowiążą się do porównywalnej redukcji emisji, a wybrane kraje rozwijające się wniosą odpowiedni wkład na miarę swoich możliwości redukcyjnych.

W skład Pakietu energetyczno-klimatycznego wchodzi sześć aktów prawnych. Dwa z nich zostały przedstawione przez Komisję

Really Wait it surrounding ordered. Ionic-tourmaline canada pharmacy Hands quickly graduals pharmacy online fragile, GOING cream buy viagra online concentration but mousse lay cialis 20 scalp heated dewier cialis discount refinisher this found from generic cialis Halloween. Smell to viagra note received and. Just cialis online Item can it, motions the elocon from indian pharmacy is from heaven Good bled womens viagra The billy your generic viagra stickiness to files separately.

Europejską jeszcze w 2007 roku, pozostałe cztery w styczniu 2008 roku. Projekty tych dokumentów dotyczą[2]:

  • Promowania energii ze źródeł odnawialnych. Głównym celem dyrektywy jest zapewnienie osiągnięcia celu 20% udziału OZE w bilansie energetycznym UE. Projekt określa cele dla poszczególnych państw członkowskich. Dla Polski jest to 15% udział OZE w energii finalnej w 2020 roku. Dyrektywa odnosi się do trzech sektorów: produkcji energii elektrycznej, ciepła oraz transportu (biopaliwa).
  • Norm emisji z samochodów. Uzgodniona została propozycja ograniczenia emisji dwutlenku węgla przez samochody do przeciętnego poziomu 120 g CO2/km do roku 2012[3]. Po roku 2012 producenci samochodów, które nie będą spełniać określonych dla nich norm emisji, zapłacą kary za przekroczony limit.
  • Specyfikacji paliw. Dyrektywa przewiduje obowiązek monitorowania poziomu emisji zanieczyszczeń związanych z produkcją i wykorzystywaniem paliw oraz ograniczeniem zanieczyszczeń o 10% do roku 2020. Akt prawny wprowadza nowe regulacje w zakresie zawartości w paliwie siarki i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych[4].
  • Wspólnych wysiłków na rzecz redukcji emisji. Projekt dyrektywy dotyczy redukcji emisji o średnio 10% z sektorów nieobjętych systemem ETS: transportu, budownictwa, usług, mniejszych instalacji przemysłowych, rolnictwa oraz gospodarki odpadami. Pułapy redukcyjne są różne dla państw członkowskich. Polska ze względu na perspektywy rozwoju gospodarczego, będzie mogła zwiększyć emisje w tych sektorach o 14% w porównaniu z 2005 rokiem.
  • Wychwytywania i składowania dwutlenku węgla. Dyrektywa zakłada, że wszystkie nowo budowane elektrownie węglowe po 2015 roku powinny być wyposażone w instalacje CCS, dlatego państwa członkowskie w trakcie budowy nowych elektrowni muszą już od roku 2009 zapewnić miejsce dla budowy tych instalacji.
  • Przeglądu europejskiego systemu handlu emisjami. Zaproponowano wprowadzenie do ETS zamiany darmowego rozdawania emisji krajom członkowskim, na rzecz 100% licytacji na zasadzie aukcji. Od 2013 roku wszystkie uprawnienia dla sektora produkcji energii elektrycznej musiałyby być kupowane na aukcji. Dla pozostałych sektorów przemysłowych przewidywano stopniowe wprowadzanie aukcji od 20% uprawnień w 2020 roku do 100% w 2020. Propozycja spotkała się z krytyką wybranych państw członkowskich, przede wszystkim Polski. W efekcie, na zasadzie wyjątku elektrownie w Polsce i innych uboższych krajach UE w roku 2013 dostaną 70% uprawnień za darmo. Pula darmowych uprawnień będzie co roku zmniejszana, tak aby w 2020 roku na aukcji kupowane było już 100% uprawnień. Uzgodniono także, że sektory, w których prawdopodobne jest przenoszenie produkcji poza UE (tzw. carbon leakage), będą mogły ubiegać się o 100% darmowych udziałów. Przewidziano rekompensaty kosztów wdrażania polityki klimatycznej UE dla biedniejszych krajów członkowskich[5]. Dodatkowo, 10% zezwoleń zostanie rozdanych w oparciu o kryterium zamożności państwa – biedniejsi dostaną więcej, a dodatkowe 2% całej puli zostanie przekazane krajom, które w latach 1990-2005 najbardziej ograniczyły emisję.

Obecnie w Komisji Europejskiej trwają intensywne prace nad przygotowaniem szczegółowych rozwiązań formalno-prawnych dotyczących wdrażania Pakietu energetyczno-klimatycznego. W zakresie dotyczącym ograniczenia emisji gazów cieplarnianych niezbędnym jest ustalenie kilkudziesięciu takich rozwiązań jak np.: rozporządzenie o aukcjach, ustalenie sektorów narażonych na carbon leakage, ustalenie zasad uzyskiwania bezpłatnych uprawnień, zasad przygotowania krajowych planów inwestycyjnych czy ustalenie mechanizmów kontroli emisji innych niż ETS. Prace te obecnie trwają i mają się zakończyć do maja 2012 roku. Dla każdego kraju uczestniczącego w nowym systemie handlu emisjami jest to ogromne wyzwanie. Stawia ono znaczne wymagania w stosunku do administracji rządowej w zakresie uzyskania rozwiązań korzystnych i możliwych do wdrożenia.

Notes

[1] BAU – ang. business as usual – scenariusz, w którym nie przewiduje się żadnych dodatkowych działań w zakresie efektywności energetycznej

[2] Na podstawie artykułu Zbigniewa Karaczuna pt. „Pakiet po Polsku” dla portalu KLIMAT 2008 Fundacji H. Bölla, www.boell.pl/download_pl/Pakiet_po_polsku_Z__Karaczun.pdf

[3] Obecnie średnia emisja to 160 g CO2/km

[4] Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA) to produkty niecałkowitego spalania węglowodorów. Są one niebezpieczne dla zdrowia i mają właściwości rakotwórcze

[5] Szacuje się, że Polska w ten sposób może uzyskać w latach 2013-2020 dodatkowo 60 mld euro

Informacje dodatkowe

Artykuł powstał na podstawie publikacji przygotowanej przez Instytut na rzecz Ekorozwoju na zlecenie Polskiej Zielonej Sieci.

Autorami są: Aleksandra Arcipowska, Andrzej Kassenberg

Dofinansowano ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej

Wsparcie udzielone przez Islandię, Liechtenstein i Norwegię poprzez dofinansowanie ze środków Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Norweskiego Mechanizmu Finansowego, a także ze środków budżetu Rzeczpospolitej Polskiej w ramach Funduszu dla Organizacji Pozarządowych